تخته اول که الف نقش بست

بردرمحجوبه احمد نشست

 

بود درین گنبد فیروزه خشت

تازه ترنجی زسرای بهشت

 

رسم ترنجست که درروزگار

پیش دهد میوه پس ارد بهار

 

گوش جهان حلقه کش میم اوست

خود دوجهان حلقه تسلیم اوست

 

امی گویابه زبان فصیح

ازالف ادم ومیم مسیح

 

خامشی او سخن دلفروز

دوستی اوهنر عیب سوز

 

شمع الهی زدل افروخته

درس ازل تا ابد اموخته

 

چشمه خورشید که محتاج اوست

نیم هلال ازشب معراج اوست

 

عشر ادب خوانده زسبع سما

عذر قدم خواسته ازانبیا

 

شمسه نه مسند هفت اختران

ختم رسل خاتم پیغمبران

 

احمد مرسل که خرد خاک اوست

هردو جهان سته فتراک اوست

 

تازه ترین سنبل صحرای ناز

خاصه ترین گوهردریای راز

 

ای تن نوپاک ترازجان پاک

روح توپرورده ؛ روحی فداک